มันคือคนที่ลากเราไปดูหนังเรื่องที่ไม่อยากดู สัปหงกต้องทน
มันลากเราไปช้อปปิ้งในวันที่เราอยากนอน ช่วยถือของพอไหว
มันแย่งลูกชิ้นลูกสุดท้ายไปกินอย่างหน้าตาเฉย แย่งมันบ้างกลับไม่ทัน
มันกับเราเมาด้วยกัน ทุกวันสุข
มันให้เราลอกการบ้าน
มันเป็นเพื่อนปรับทุกข์
มันยอมไปดูหนังคนเดียว วันที่เรามีคนเคียงกาย
มันซื้อของคนเดียวได้ วันที่เราเดินจับมือใคร
มันกินข้าวคนเดียวได้ ขณะที่เราดินเนอร์กลางแสงไฟ
โลกธรรมดา...ในวันที่เราไม่เหลือใคร
"เพื่อน"...อย่างมันนี่ไง ที่อยู่ด้วยกันวันมีน้ำตา